Marlen Visser: ‘Eigenlijk zijn we elkaars concurrenten, want we zitten allemaal bij een andere gevestigde uitgever. Maar het is wat ons betreft achterhaald om zo te denken. Onze boeken verschijnen nooit precies tegelijk en als dat wel zo is, is zelfs dat niet erg. Beter twee Moordwijven-boeken dan één.’

Ingrid Oonincx: ‘We lezen elkaars manuscripten en voorzien die van feedback. Ik weet dat mijn collega-Moordwijven eerlijk zijn en het ook aangeven als iets beter kan. We zijn tenslotte professionals. Daarnaast is het fijn om met collega’s te sparren. We delen onze successen en worstelingen met elkaar.’

Marjolein van der Gaag: ‘Samen sparren, elkaar versterken en helpen in de PR. Dat klonk mij als muziek in de oren. Vandaar dat ik geen moment heb getwijfeld toen ik kort na het 10-jarig jubileum van De Moordwijven werd gevraagd om Anya Niewierra op te volgen als ‘vijfde Moordwijf’. Ik sluit dus vol trots aan bij dit prachtige vrouwencollectief.’

Isa Maron: ‘We wonen verspreid in heel Nederland. Liesbeth woont in Friesland en Marlen in Limburg. De anderen ertussenin. Dat betekent dat we elkaar maar een paar keer per jaar zien. Maar via de chat spreken we elkaar wekelijks en soms zelfs dagelijks, als er veel speelt. We praten over zakelijke kwesties, zoals over de hoogte van je royalty’s, maar ook over de vraag wanneer de eerste dode moet vallen in een plot.’

Liesbeth van Kempen: ‘Wat wij hebben is uniek in Nederland. Dat zien anderen ook. We hebben wel eens de vraag gekregen van een mannelijke thrillerauteur of we ook openstaan voor mannelijke collega’s in ons collectief. Dat werd een beetje lastig. We zijn te zeer gehecht aan onze naam.’